Happening now / Featured video


Thursday, June 25, 2009

Τιμή Μετρικής Μονάδας και Πρακτικές Πωλήσεων

Δεν θυμάμαι πια τον άξιο υπουργό που καθιέρωσε ως υποχρεωτική την αναγραφή της Τιμής Μετρικής Μονάδας στα ράφια των σούπερ μάρκετ (η ΤΜΜ δίνει το κόστος του προϊόντος ανηγμένο στη μετρική του μονάδα, δηλαδή ανά κιλό, ανά λίτρο, ανά τεμάχιο κτλ., άσχετα από το βάρος, τον όγκο ή τα τεμάχια της συσκευασίες, ώστε να διευκολύνονται οι συγκρίσεις τιμών που επιμελώς οι κατασκευαστές δυσκολεύουν με διαφορετικές συσκευασίες ο καθένας). Αν και το μέτρο ισχύει χρόνια, δεν εφαρμόζεται ακόμα καθολικά, καθώς οι αρμόδιοι δεν ελέγχουν την τήρησή του.

Φανατικός χρήστης της ΤΜΜ όταν συγκρίνω τιμές, κατά τις τελευταίες επισκέψεις μου στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου παρατήρησα τα εξής ενδιαφέροντα:
  • Σε δύο διαφορετικές μάρκες κρουασάν συνάντησα το ίδιο παράξενο φαινόμενο. Χρειάστηκε να επιστρατεύσω την πρακτική αριθμητική του δημοτικού (βαριέμαι αφάνταστα το calculator του κινητού μου τηλεφώνου) για να καταλάβω τι γίνεται. Αμφότερες οι μάρκες έδιναν ίδια ΤΜΜ στη συσκευασία του ενός και στη συσκυασία 4+1 δώρο ο ένας και 4+2 δώρο ο άλλος. Από απροσεξία, παραδρομή ή άλλη ανεξήγητη αιτία, το σούπερ μάρκετ δεν έλαβε υπόψιν το δώρο κατά τον υπολογισμό της ΤΜΜ. Να που κάνουν και λάθη σε βάρος τους!
  • Η ΤΜΜ μπισκότων σε μονή συσκευασία και σε τριπλή συσκευασία με ενσωματωμένη την ένδειξη "συμφέρει" ήταν ίδια στις τρεις τελευταίες φορές που κοίταξα. Όταν ρώτησα τον υπεύθυνο του καταστήματος για το φαινόμενο, μου είπε ότι η μπισκοτοβιομηχανία κάνει μεν το χαρακτηρισμό, τους τα δίνει όμως όλα στην ίδια ΤΜΜ.
  • Αυτά μου θύμισαν το σούπερ μάρκετ της παλιάς μου γειτονιάς που συστηματικά άνοιγε τις τριπλές συσκευασίες με προσφορά και πούλαγε τα μπισκότα ένα-ένα πακέτο, παρόλο που έγραφαν σαφώς στην (εσωτερική) συσκευασία ότι είναι μέρος προσφοράς και δεν πωλούνται μεμονωμένα. Μυστηριωδώς, το παράπονό μου στη Γενική Γραμματεία Καταναλωτή του Υπουργείου Ανάπτυξης προκάλεσε προσωρινή μόνο διακοπή του φαινομένου και ο έλεγχος δεν επαλήθευσε την καταγγελία! Όταν η πρακτική επανήλθε, ξαναέκανα καταγγελία. Η δεύτερη καταγγελία προς τη ΓΓΚ δεν έτυχε καν απάντησης, παρόλο που αντίγραφό της προς τη μπισκοτοβιομηχανία οδήγησε σε συστάσεις και συμμόρφωση για όσο παρακολούθησα το θέμα! Φυσικά, όλα τα στοιχεία είναι διαθέσιμα σε κάθε αρμόδιο.
Πιστεύω ότι καμμία από τις παραπάνω πρακτικές δεν είναι τελικά υπέρ των πωλήσεων και μόνο δυσπιστία προκαλούν στους καταναλωτές. Προσοχή, λοιπόν, στις προσφορές-παγίδες, στις προσφορές σε απόκρυψη-παραλλαγή και στις αποσυσκευασμένες προσφορές!
Φαντάζομαι ότι ελάχιστοι κάθονται να αναρωτηθούν τι γίνεται σε κάθε τέτοια περίπτωση που συναντούν και ακόμα λιγότεροι ασχολούνται περαιτέρω ακόμα κι αν βρουν κάτι. Αλλά, για να μην ξεχνιώμαστε, η Γενική Γραμματεία Καταναλωτή δέχεται παράπονα και καταγγελίες με φόρμα, στο τηλ. 1520, και με το Έντυπο Αναφοράς Παραπόνων συμπληρωμένο και σταλμένο στο φαξ 21 0384 2508 ή στη διεύθυνση Υπουργείο Ανάπτυξης - Γενική Γραμματεία Καταναλωτή, Πλατεία Κάνιγγος, 10181, Αθήνα. Διεύθυνση email δε βλέπω να υπάρχει πια, εγώ είχα χρησιμοποιήσει το info στο efpolis τελεία gr.

Η Κρίση (και) στα ΜΜΕ

Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: Στεναχωριέμαι για κάθε επιχείρηση που κλείνει. Για του ανέργους που αφήνει και για την οπισθοδρόμηση στην κοινωνική και οικονομκή ανάπτυξη.

Κάποια στιγμή συνέβει ένα θύμα της γενικότερης κρίσης, αλλά και της μόνιμης πληθωρικότητας του τόπου μας σε κάποιους τομείς, να είναι πιο ίσο από τα άλλα. Να προστατέψει, λέει, η Κυβέρνηση τα ΜΜΕ με κρατική διαφήμιση, συνδρομές στους νέους και άλλα τέτοια για να μην κλείσουν. Και αυτά τα λένε οι ίδιοι που κατά τα άλλα κατηγορούν την Κυβέρνηση για τον αδιαφανή και μεροληπτικό τρόπο που διανέμει τα κρατικά διαφημιστικά (και όχι μόνο) κονδύλια (η οικονομική διαπλοκή στη δημοκρατική λειτουργία είναι ένα από τα καλύτερα προϊόντα μας!).

Προσπαθώ και ξαναπροσπαθώ, αλλά δε μου βγαίνει. Έχω απορίες:

Είμαστε μία, κατά βάση, καπιταλιστική χώρα. Οι επιχειρήσεις για να επιβιώουν πρέπει να είναι κερδοφόρες. Αυτό δεν ισχύει, διορθώνω, δεν είναι ακόμα σημαντικότερο για τα ΜΜΕ;

"Ναι, αλλά τα ΜΜΕ είναι σημαντικά για τη λειτουργία της Δημοκρατίας", λέει ο αντίλογος. Και πώς ακριβώς τα σε βάθος χρόνου χρεωμένα, εξαρτημένα από την κρατική διαφήμιση και τα δημόσια έργα ΜΜΕ θα υπηρετήσουν τη λειτουργία της Δημοκρατίας; Μεταξύ άλλων, τυπώνοντας τις ειδήσεις και το σχολιασμό τους προτού (ενίοτε και χωρίς να) συμβούν και μετά εξηγώντας μας ότι αυτό είναι κακό μεν, πάγια πολιτική δε (με άλλα λόγια, "είναι κακό, αλλά μόνο επειδή μας πιάσατε");

Είναι δημοφιλές το επιχείρημα "Οι επιχειρηματίες δεν λυπούνται τους εργαζόμενους και τους πετάνε στο δρόμο. Η Πολιτεία πρέπει να επέμβει κατ' εξαίρεση, διότι πρόκειτα για ΜΜΕ και το κλείσιμο ενός πληγώνει τη Δημοκρατία".

Σε ποια άλλη ιδιωτική επιχείρηση ανακατεύτηκε η Πολιτεία όταν έκλεισε ή μετακόμισε στο εξωτερικό, αφήνοντας πίσω της ανέργους; Με ποιο κριτήριο δημοκρατίας και διαφάνειας να ξεκινήσει αυτή η "εξαίρεση" και πού θα σταματήσει; Επιτέλους, είμαστε κεφαλαιοκράτες ή όχι (μάλλον κατ' επιλογήν του εκάστοτε συμφέροντος); Και πάλι αυτά τα ζητούν οι ίδιοι που αναρωτιούνται γιατί οι κυβερνήσεις στηρίζουν τις τράπεζες εν μέσω κρίσης και, ίσως ορθώς, τις κατηγορούν γι' αυτό. Σημειώνω ότι όντως, κακώς οι τράπεζες χαίρουν στήριξης στις συνέπειες των κάκιστων επιλογών τους, αλλά η άλλη επιλογή δεν είναι τόσο εύκολη όσο ακούγεται. Διότι οι τράπεζες καταρρέοντας παίρνουν μαζί τους ολόκληρη την Οικονομία. Η ανεξαρτησία της Οικονομίας από τις τράπεζες είναι ένα σοβαρό, όσο και άλυτο ακόμα ζητούμενο. Ασφαλώς, πάντως, δεν ισχύει για άλλου είδους επιχειρήσεις και σίγουρα όχι για τα ΜΜΕ.

Οι δε εργαζόμενοι που θίγονται από το κλείσιμο ενός Μέσου επικαλούνται τη Δημοκρατία (όλα στο όνομά της γίνονται σε αυτό τον τόπο), αλλά και την αξία του που πετιέται χωρίς λόγο και αιτία για να ζητήσουν τη διάσωσή του. Δεν είδα να προσφερθεί κάποιος να αναλάβει τη διοίκηση και τη χρηματοδότηση του εγχειρήματος. Όσο ο "κακός" επιχειρηματίας έριχνε χρήματα στη μαύρη τρύπα, όλα ήταν καλά, σα να μην ήξεραν ότι ζούσαν με δανεικά. Όμως, τα ΜΜΕ που "επιβιώνουν" έτσι,μόνο δημοκρατικά, ανεξάρτητα και αντικειμενικά δεν είναι μακροπρόθεσμα. Μία μόνο φωνή άκουσα να λέει ότι η ελληνική αγορά είναι μικρή για τον αριθμό ΜΜΕ που έχει (και το ίδιο ισχύει και για θέατρα, δικηγόρους, γιατρούς κτλ., είναι γνωστό πόσο πληθωρικοί (συγγνώμη, large) είμαστε στην Ελλάδα μας).

Σε μια δημοκρατική κοινωνία οι πολίτες θα έπρεπε να προστατεύονται από ΜΜΕ που δεν ζουν από τους αναγνώστες, τους ακροατές και τους θεατές τους. Η κυβέρνηση δεν έχει καμία δουλειά να διαφημίζεται, και μάλιστα αντί αντιτίμου. Η κυβέρνηση οφείλει να κάνει ανακοινώσεις και καμπάνιες και τα ΜΜΕ θα έπρεπε να υποχρεώνονται στη φιλοξενία τους σαν μέρος της άδειας λειτουργίας τους.

Εκτιμώ ότι η κίνηση του απευθείας κλεισίματος της «ΙΔΡΥΜΑ ΤΥΠΟΥ Α.Ε.», εκδότη των εφημερίδων «Ελεύθερος Τύπος» και «Τύπος της Κυριακής» και ιδιοκτήτη της «Ραδιοφωνικές Επιχειρήσεις CITY Α.Ε.» έγινε για να θέσει τη διαπραγμάτευση σε μηδενική βάση. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι η ιδιοκτησία τους δε θα ανταποκριθεί σε οποιαδήποτε σοβαρή πρόταση που θα απεμπλέκει τους ίδιους και θα διατηρεί τα brands. Η δημιουργία άλλης μίας (και έπεται συνέχεια) μαύρης τρύπας τύπου Ολυμπιακής, αυτή τη φορά στα Μέσα νομίζω μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι δεν συζητείται. Όποιος έχει βιώσιμη πρόταση που δεν συζητήθηκε, ας διαμαρτυρηθεί!

Friday, June 19, 2009

Μετανάστες: Εισβολείς ή Πρόσφυγες;

Πολύ καιρό σκέφτομαι να γράψω δυο λέξεις για τους μετανάστες και ως τώρα δεν είχα ξεκαθαρίσει τι ακριβώς έχω να προσφέρω στη συζήτηση. Διαβάζοντας προ ολίγου την πολύ ενδιαφέροουσα ανάρτηση "Πρώην μετανάστης νυν ρατσιστής" νομίζω τακτοποίησα κάπως τις σκέψεις μου. Και αφού το openID με πρόδωσε, αντί για σχόλιο στο blog "Θέατρο και Κουκλοθέατρο" δημοσιεύω μερικές (που σε καμία περίπτωση δεν εξαντλούν το θέμα) εδώ:

Ως συνήθως η αλήθεια για τη μετανάστευση είναι κάπου στη μέση:
  • Ναι, θέλουμε τους μετανάστες, αλλά μόνο για το καλό τους. Το κακό τους (που υπάρχει κι αυτό) δεν το θέλουμε. Είναι αυτό ρατσισμός;
  • Ναι, ορθώς οι μετανάστες πηγαίνουν σχολείο. Συνέπεια παραμένει ότι η πολύπαθη παιδειά μας δεν μπόρεσε πάντα να το αντέξει. Συνδέεται αυτό με ανωτερότητα φυλής;
  • Ναι, οι μετανάστες να έχουν την ευκαιρία που είχαν οι γονείς και οι παππούδες μας στην ξενιτιά. Δεν παύει, όμως, να μην υπάρχει απεριόριστος χώρος για όλους και παντού (αλλού) λαμβάνονται μέτρα γι' αυτό. Είναι όλοι οι άλλοι ρατσιστές;
  • Ναι, οι μετανάστες έχουν δικαιώματα. Όπως έχουν και οι ντόπιοι στον τόπο τους. Κάπως πρέπει να εξυπηρετηθούν και ο ανθρωπισμός και τα δικαιώματα όλων.
Η μετανάστευση είναι σαφώς ένα θέμα και κάποια στιγμή, ορθώς, τέθηκε και στη βάση του ανθρωπισμού. Πώς μετράμε το ανθρωπιστικό δικαίωμα κάθε μετανάστη; Είναι όλοι πολιτικοί πρόσφυγες; Είναι όλοι απέλπιδες στις πατρίδες τους (και πώς βρίσκουν τα εξωφρενικά ποσά που απαιτούν οι παράνομοι μεταφορείς τους -σίγουρα όχι "δουλέμποροι"); Θα συμφωνούσα σχεδόν με οποιοδήποτε κριτήριο, αν υπήρχε κάποιο. Δε συμφωνώ να μην υπάρχει κριτήριο. Ακόμα και οι φοβισμένοι ή, έστω, ανόητοι συμπολίτες μας έχουν δικαίωμα στη γαλήνη. Έχουν δικαίωμα σε μια σαφή απάντηση στην ανησυχία τους αν οι μετανάστες είναι πρόσφυγες ή εισβολείς.

Ναι, να είμαστε όσο μεγαλόψυχοι και ανεκτικοί μπορούμε. Όσο μπορούμε και θέλουμε, όχι όσο αφήνουμε (εντός ή εκτός εισαγωγικών) να μας επιβάλλεται. Να το κάνουμε διότι είμαστε μάγκες, όχι διότι είμαστε αδύναμοι ή, ακόμα χειρότερα, ανίκανοι. Και να το κάνουμε τηρώντας και εφαρμόζοντας τους νόμους (αν δεν μας αρέσουν ας τους αλλάξουμε, όπως κάναμε όταν ανέκυψε αν αλλοδαπός μπορεί να φέρει την ελληνική σημαία στην παρέλαση).

Η μαύρη αλήθεια είναι ότι για άλλη μια φορά βρεθήκαμε και παραμένουμε, πολλά χρόνια μετά, απροετοίμαστοι. Και τώρα γινόμαστε κοινωνοί των συνεπειών. Και οι ντόπιοι και οι μετανάστες.

Monday, June 15, 2009

Λευκή και Μαύρη Λίστες για Πολιτικούς και λοιπούς Αιρετούς Άρχοντες #polists

Είχα κάνει προ καιρού την πρόταση να πιέσουμε τους βουλευτές προς σωστές επιλογές και δράσεις. Το σκεπτικό ήταν αν δεν ανταποκρίνονται να μπαίνουν σε Μαύρη Λίστα που θα συνεισφέρει να μην επανεκλεγούν. 7 μήνες μετά, δεν έχει συμβεί τίποτα. Δεν ασκήθηκε οποιαδήποτε οργανωμένη πίεση και φυσικά δεν υπήρξε οποιαδήποτε ανταπόκριση.

Επανέρχομαι, λοιπόν, σπρώχνοντας την ιδέα ένα βήμα πιο πέρα. Δημιουργούνται δύο λίστες. Αυτή με τους Ανεπιτυχείς Αιρετούς (εφεξής ΑΑ, όπως λέμε Αδικαιολογήτως Απόντες) και αυτή με τους Επιτυχείς Εκλεγμένους (εφεξής ΕΕ, όπως λέμε Ετερόρρυθμοι Εταίροι ;) ).

Όλοι οι βουλευτές, ευρωβουλευτές και κάθε εκλεγμένος άρχων (περιλαμβάνονται συνδικαλισμός, τοπική αυτοδιοίκηση κτλ.) γίνονται ΑΑ ταυτόχρονα με την εκλογή τους. Όποιος δεν κάνει ή έστω επιδιώξει με σοβαρότητα κάτι άξιο λόγου κατά τη διάρκεια της θητείας του, παραμένει ΑΑ, δυνητικά περιορίζοντας σημαντικά την πιθανότητα επανεκλογής του.

Όποιος ξεφύγει από την πεπατημένη και κάνει ή αγωνιστεί πραγματικά για κάτι που θα εμπνεύσει τους πολίτες και θα πάει το χώρο ευθύνης του μπροστά θα γίνεται ΕΕ και θα αναγνωρίζεται ευρέως και (γιατί όχι;) διακομματικά για τα πεπραγμένα του. Προφανώς, η επίδοση αυτή δυνάμει αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες επανεκλογής του.

Να κάποια παραδείγματα, όπως ισχύουν για μένα: ο κος Χατζηδάκης κατάφερε να πουλήσει την Ολυμπιακή Αεροπορία χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Αυτό τον κάνει ΕΕ. Η κα Γιαννάκου, κόντρα στο ρεύμα και την προσωπική της πολιτική εξέλιξη, έκανε αξιόλογες αλλαγές στην παιδεία και είναι ΕΕ. Οι κκ. Ανδριανόπουλος, Μάνος και Κοντογιαννόπουλος έγιναν ΕΕ όταν προ ετών αψήφησαν την κομματική γραμμή υπερψηφίζοντας νόμο με τον οποίο ήταν πολιτικά σύμφωνοι, αν και στην αντιπολίτευση. Βέβαια, ο κ. Κοντογιαννόπουλος μετά προσεχώρησε στο ΠαΣοΚ αλλάζοντας, αίφνης, πολιτική ιδεολογία, κάτι που τον ξανάκανε ΑΑ. Οι κκ. Χρυσοχοΐδης και Μπένος είναι ΕΕ για τη σύλληψη της 17Ν και τα ΚΕΠ αντίστοιχα και ο κος Σημίτης ΑΑ επειδή τους έβγαλε από την κυβέρνηση. Κοκ...

Πρόκειται για άτυπες λίστες που διαμορφώνονται με υποκειμενικά κριτήρια. Τα κατορθώματα, δηλαδή, που για κάποιους βγάζουν κάποιον εκλεγμένο από μία λίστα, για κάποιους άλλους ίσως τον βάζουν. Έτσι, το σύστημα είναι αρκούντως χαοτικό, ώστε να ταιριάζει σε όλους. Το σημαντικό είναι ότι θα αναδεικνύονται τα πεπραγμένα και ο καθένας, πληροφορημένος, θα τα αξιολογεί όπως θέλει, αξιοποιώντας τη λίστα της προτίμησής του.

Σκέφτομαι συζητήσεις για τον κάθε εθνοπατέρα ξεχωριστά που να κρατούν σκορ παραμονής ή όχι στις λίστες. Προβλέπονται πολύ διασκεδαστικές και διαφωτιστικές. Κι αν δεν οδηγήσουν τους πολιτικούς μας σε συμμόρφωση, ίσως αποτελέσουν το κίνητρο και το εργαλείο για να ανανεώσουμε λίγο ταχύτερα την πολιτική σκηνή. Ας μη ξεχνάμε ότι οι εκάστοτε υποψήφιοι είναι πολλαπλάσιοι των διαθέσιμων εδράνων. Νέα πρόσωπα υπάρχουν. Τώρα υπάρχει και ο μηχανισμός για να αρχίσουν να παίρνουν σειρά!

Ας αντιστρέψουμε τους όρους επανεκλογής, μετατρέποντας την εκλογή κάθε αιρετού από σημαντικό πλεονέκτημα σε σημαντικό μειονέκτημα. Η συζήτηση γίνεται στο FriendFeed group Ενεργητική Πίεση στο Κράτος και με το hashtag #polist.

Sunday, June 7, 2009

Διαρκής Πολιτική Συζήτηση

Οι ευρωεκλογές 2009 ξανάφεραν στην επικαιρότητα τη συζήτηση σαν μέρος της δημοκρατικής διαδικασίας. Δεν αναφέρομαι, βέβαια, σε αυτό που είδαμε σαν "debate των αρχηγών". Αυτό δεν ήταν συζήτηση, δεν είχε συγκριτική αξία, δεν αφορούσε στις Ευρωεκλογές ή στην ΕΕ και δεν έγινε μεταξύ των υποψηφίων (αν αυτά έχουν κάποια αξία για εσάς, δείτε το Debate των Πολιτών).

Θα περίμενα η διαδικτυακή παρουσία πολιτικών και κομμάτων να προάγει, αν μη τι άλλο, την "εξωστρέφειά" τους. Όλα τα κόμματα και οι περισσότεροι βουλευτές και ευρωβουλευτές έχουν ιστότοπο, λίγοι, όμως, συγκριτικά, συμμετέχουν σε κάποιο διάλογο με blogs, ή σε χώρους κοινωνικής δικτύωσης (όπως Facebook, Twitter, FriendFeed κτλ.). Με αρκετό κόπο συγκέντρωσα στο FriendFeed group "Greek Politicians" περίπου 120 τέτοιες πηγές (κυρίως blogs αλλά επίσης λογαριασμούς twitter και συλλογές φωτογραφιών, βίντεο & διασυνδέσεων -εξαιρέθηκαν ιστότοποι χωρίς feeds και οι λογαριασμοί Facebook). Από 250 περίπου Έλληνες (ενεργούς στο Διαδίκτυο) στους οποίους κοινοποίησα το γκρουπ μόνο άλλοι 10 γράφτηκαν (αν και η εγγραφή δεν είναι προϋπόθεση για να διαβαστεί)! Η έκπληξη μου πέρασε όταν η συγκεντρωμένη πληροφορία στο γκρουπ έδειξε πώς, και στο Διαδίκτυο, οι πολιτικοί μας κυρίως μονολογούν. Επίσης, σε τόσο όγκο, τι να πρωτοδιαβάσεις και πώς να το αξιολογήσεις; Και, αν εξαιρέσουμε τις κομματικές πηγές θέσεων και ειδήσεων, μιλάμε για πηγές από το 30% περίπου των βουλευτών μόνο...

Οι μεγαλοδημοσιογράφοι των μεγαλοκαναλιών μας υποσχέθηκαν ότι θα ασχοληθούν, εγκαίρως αυτή τη φορά (τι τους κρατάει από την εποχή της μονομαχίας Σημίτη-Έβερτ;) με τη θεσμοθέτηση καλύτερης διαδικασίας για το debate. Για να δούμε... Ως τότε, μένω σε ένα δίδαγμα από την "τηλεμαχία": παρόλη τη διεξαγωγή της με όλους τους λάθος τρόπους, φάνηκε καθαρά ότι ο χρόνος για συζήτηση είναι πάντα κατάλληλος και δεν καλύπτεται επαρκώς ούτε από τα νέα μέσα -ακόμα!

Πρωτοβουλίες όπως το deb8.gr, παρόλη την κριτική που δέχεται ως προερχόμενη κυρίως από συγκεκριμένο πολιτικό φορέα, θα μπορούσαν να γίνουν οι φορείς της διαρκούς συζήτησης. Θέτοντας κανόνες (ειδικά εκεί που οι "αρμόδιοι" "αδυνατούν" ή απλώς δεν τολμούν), παρέχοντας τα εργαλεία και τις υποδομές (όπως στον καθορισμό των ερωτήσεων από τους πολίτες, κανονικοποιώντας τα πολιτικά προγράμματα των κομμάτων ώστε να εμφανίζονται δίπλα δίπλα με απόλυτα συγκρίσιμο τρόπο. Τώρα ξέρουμε ότι γίνεται.

Αφού αυτές οι ευρωεκλογές παρήλθαν αγγίζοντας ελάχιστα την ΕΕ και τα συναφή θέματα, ας είναι αυτό το κέρδος που θα αφήσουν πίσω τους: καλύτερο, διαρκή διάλογο.

Thursday, June 4, 2009

Το επιτυχημένο "Debate των Πολιτών"

Παρακολούθησα τις τελευταίες μέρες το εγχείρημα του deb8.gr να διοργανώσει το ζωντανό, διαδικτυακό "Debate των Πολιτών". Ενθουσιώδης, φιλότιμη, επαγγελματική προσπάθεια, που δικαιώθηκε από μία εξαιρετική διοργάνωση που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τις αντίστοιχες που βλέπουμε στα μεγάλα κανάλια!

Για τους συμμετέχοντες πολιτικούς θα πω μόνο ότι εξεπλάγησαν ευχάριστα, εντυπωσιάστηκαν και αναγνώρισαν την αρτιότητα της οργάνωσης.

Αισθάνομαι τυχερός που παρακολούθησα τη συζήτηση από μέσα. Επίσης, αισθάνομαι δικαιωμένος που ανέκαθεν πίστευα σε εγχειρήματα προερχόμενα από αποφασισμένους Πολίτες (ναι, σε όλους τους διοργανωτές αξίζει το "Π" κεφαλαίο). Τέλος, αισθάνομαι βέβαιος ότι η παρακαταθήκη του debate της 3/6/2009 δίνει στην ομάδα του deb8 (και σε άλλες πρωτοβουλίες) τη σφραγίδα εγκυρότητας για να θέτουν τους κανόνες σε πραγματική και ευρύτερα αποδεκτή βάση. Να μερικά από τα μηνύματα που δίνει η μεγάλη χθεσινή επιτυχία:
  • Η πολιτική συζήτηση είναι διαρκής, δεν περιορίζεται στις προεκλογικές περιόδους. Το συγκεκριμένο debate ήταν προεκλογικό και πιο σχετικό με ευροεκλογές και ΕΕ από ό,τι άλλο έχω δει. Πολλές άλλες διοργανώσεις (ουσιαστικά άσχετες με τη συγκεκριμένη περίοδο) δείχνουν πως ο χρόνος για συγκριτική αντιπαράθεση πολιτικών θέσεων είναι πάντα κατάλληλος.
  • Μόλις αποδείχθηκε ότι οι ισχυρισμοί των μεγαλοδημοσιογράφων των μεγαλοκαναλιών ότι δεν μπορούν παρά να αποδέχονται τις επιθυμίες των κομμάτων για τους κανόνες της πολιτικής συζήτησης απλώς δεν ευσταθούν!
  • Με εργαλείο το Διαδίκτυο, είναι όντως δυνατό να θέτουν και να προκρίνουν τα ερωτήματα οι ίδιοι οι Πολίτες
  • Επόμενες διοργανώσεις μπορούν να γίνουν με τη συμμετοχή των εκτός κοινοβουλίων και σημαντικής δημοσκοπικής επίδοσης κομμάτων και το ενδιαφέρον θα είναι μεγάλο, καθώς δεν έχουν συχνά την ευκαιρία να απευθυνθούν στους πολίτες από δημόσια μαζικά μέσα, ούτε να συγκριθούν μεταξύ τους.
  • Επόμενες διοργανώσεις μπορούν να γίνουν απαιτώντας τη συμμετοχή των προσώπων της επιλογής των διοργανωτών και όχι των κομμάτων τους. Από την εποχή που επιθυμούσαμε τη συζήτηση Ανδρέα Παπανδρέου - Κωνσταντίνου Μητσοτάκη περιμένω το φορέα που θα πει: "Εδώ είναι οι καρέκλες σας, κύριοι. Σε αυτή τη διεύθυνση, αυτή την ημερομηνία και ώρα.". Αυτομάτως η συζήτηση θα μεταφερθεί από το αν θα να γίνει, στο πώς θα γίνει και το πάνω χέρι έχει ο διοργανωτής. Διότι, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι θα μείνει κάθισμα κενό...
Ευχαριστώ θερμά όλους όσοι βγήκαν μπροστά και απέδειξαν ότι γίνεται, τους χορηγούς που κάλυψαν τα έξοδα (που όταν υπάρχει βούληση και περιεχόμενο πάντα βρίσκονται) και περιμένω κι άλλα τέτοια.